ne çocukluğumu yaşadım ne gençliğimi

ben bilirim o yıllar neler çektiğimi

misketlerim yoktu belki oynayacağım  

yoktu bir amacım sarılacağım

gençliğim boş İstanbul sokaklarında geçti benim

boş bakışlarda aradığım mutluluğun resmiydi belkide

attığım her adım belaya tutsak  

mutluğun resmini öfkeli bakışlarda silmiştim belkide

ben hayatı anlamaya çalışdıkça  

binbir tuzaklar koydu yollarıma

uzaklaşıyordum belki ondan da  

ama yiğitler bitmez boş İstanbul sokaklarında

artık göz yaşıma sığdırdımışım hayatı

her damlada atıyorum içimden  

mutluluğun resmiyle beraber

anlamıştım artık hayatım hayata tutsak

ne insanlar tanımıştım köhne bar köşelerinde  

artık kaybolmuştum boş içki şişelerinde

eriyordum siliyordun ey hayat beni de

tüm acıları yaşıyordum bu yorgun bedenimde

hayatımı hayatın içinde değiştirme vakti geldi

akan göz yaşlarımı silme vakti

boş İstanbul sokaklarını doldurma vakti gelmişti

ben beni bulmuştum artık  

kim derdi hayatlar yalnız yaşanır

herkes kendi hayatını yaşar  

oysa ki uzaklarda benim hayatımı ben gibi yaşayan biri varmış meğer

adını bilmediğim yüzünü görmediğim sadece duygularda sevdiğim

bu bizim şiirimiz olsun seninle yazdık farzet

hiç görüşemesekte hayaller içinde yaşasakta beraber

bu bizim şiirimiz olsun yıllar sonrada dilimizden düşmeyen

ben seninle boş İstanbul sokaklarındaki mutluluğun resmini çizdim .alıntı